سوم اكتبر سال 56 پيش از ميلاد سران دولت روم و مشاوران و ژنرالهاي آن كشور در نشست لوكا Luca تصميم گرفتند كه مناطق غرب رود فرات در آسيا و اراضي شمال و شمال غرب گٌل (فرانسه امروز) تا نزديكي برلن و جزاير بريتانيا در اروپا ضميمه قلمرو روم شود. با توجه به قيام اسپارتاکوس در سالهاي 71 - 72 پيش از ميلاد اسپارتاکوس ،قرار شد "پمپي" يكي از سه عضو شوراي عالي جمهوريت روم در شهر رم باقي بماند تا از قيام احتمالي ديگري كه مردم طبقه 3 روم و بردگان مستعد آن بودند جلوگيري كند و امنيت از دست نرود. ژوليوس سزار عضو ديگر شورا براي ادامه فتوحات به فرانسه برود و كراسوس رييس دوره اي شورا كه شهرت به آزمندي و جمع مال داشت داوطلب شد كه به شرق لشكر بكشد و براي تصرف اراضي غرب فرات با ايران در آويزد.
دوسال طول كشيد تا كراسوس موفق شد مقدمات حمله را فراهم سازد. "سپهبد سورنا" فرمانده كل ارتش ايران ميدان جنگ را خود انتخاب كرده بود و در جنگ حران(كارهه) در سال 53 پيش از ميلاد با تاکتيکي نو و سلاحهاي تازه از جمله موشكهاي مكانيكي و روش رساندن آب غذا و مهمات به سربازان در طول جنگ و دادن استراحت نوبتي به آنها ،لژيونرهاي رومي را از پاي درآورد و به نوشته پلوتارك، يك سرباز ايراني كراسوس 60 ساله را به هنگام فرار كشت و سر و دست راست او را به تيسفون برد. "اردOrode"شاه وقت از دودمان اشکانی گفت كه مقداري طلا در دهان كراسوس گذاردند و سپس گفت:"بخور كه هميشه حرص آن را مي زدي".
پس از شكست حران هيچيك از سران وقت روم در صدد گرفتن انتقام از ايران برنيامدند. جنگ حران بزرگترين و قاطعترين شكست روم(ايتاليا) از ايرانيان بود كه براي ايران افتخار آفريد و غرور ايجاد كرد. شرح اين جنگ در زمان خود آمده است.
قيام اسپارتاكوس دومين قيام بزرگ بشر بر ضد ظلم بود. نخستين قيام را كاوه ايراني معروف به كاوه آهنگر رهبري كرده بود.