تبيين ارتباط بين ريسك و بازده و قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي، مفهومي است كه دهه هاي اخير به پارادايم غالب و مسلط در بازارهاي سرمايه اي تبديل شده است. به طوري كه پس از بيان مدل قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي توسط شارپ و ليتنر در سال 1965، اين مدل بارها مورد انتقاد و اصلاح قرار گرفته است.
در اين مقاله نسخه ديگري از مدل قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي CAPM، در كنار CAPM سنتي در بورس تهران مورد آزمون قرار گرفته است، كه حساسيت تغييرات بازده سهم به تغييرات مصرف سرانه را به عنوان معيار ريسك قرار مي دهد و تحت عنوان مدل قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي مبتني بر مصرف يا به اختصار C-CAPM، شناخته ميشود.
در اين مجموعه 184 سهام در بورس اوراق بهادار تهران كه از ابتداي سال 80 تا پايان سال 85 وقفه معاملاتي طولاني نداشته اند، مورد بررسي قرار گرفته اند. نتايج نشان مي دهند با وجود اين كه بتاي مصرف از نظر تئوري بايستي يك معيار بهتري از ريسك سيتماتيك باشد ولي عملكرد تجربي مدل قيمت گذاري دارايي سنتي، دل گرم كننده تر بوده و در همه آزمون ها موفقيت نسبي داشته است.
كليد واژه: مدل قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي سنتي، مدل قيمت گذاري دارايي هاي سرمايه اي مبتني بر مصرف، بتاي بازار و بتاي مصرف![]()