کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست |
|
در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست |
چون چشم تو دل میبرد از گوشه نشینان |
|
همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست
|
روی تو مگر آینه لطف الهیست |
|
حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست |
نرگس طلبد شیوه چشم تو زهی چشم |
|
مسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست |
از بهر خدا زلف مپیرای که ما را |
|
شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست |
بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز |
|
در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست |
تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است |
|
جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست |
دی میشد و گفتم صنما عهد به جای آر |
|
گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست |
گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت |
|
در هیچ سری نیست که سری ز خدا نیست |
عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت |
|
با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست |
در صومعه زاهد و در خلوت صوفی |
|
جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست |
ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ |
|
فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست |