PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده می باشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمی کنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : سیمین دانشور....



Fahime.M
07-28-2009, 09:20 AM
سیمین دانشور

سیمین دانشور (زاده ۸ اردیبهشت (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B8_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D8%A8%D9%87%D8%B4% D8%AA) سال ۱۳۰۰ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B0) خورشیدی در شیراز (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2)[۱] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-0)-سن:۸۸ سال) نویسنده و مترجم ایرانی است. وی نخستین زن ایرانی است که به صورتی حرفه‌ای در زبان فارسی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3% DB%8C) داستان نوشت.[۲] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-1)[۳] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-2) مهم‌ترین اثر او رمان سووشون (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%88%D9%88%D8%B4%D9%88%D9%86) است که نثری ساده دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده است[۴] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-3) و از جمله پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی در ایران محسوب می‌شود.[۵] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-4) دانشور همچنین عضو و نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C% D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D 8%B1%D8%A7%D9%86) بود


http://pnu-club.com/imported/2009/07/1547.jpg (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Simin_Daneshv ar.jpg)

زندگی
دانشور در سال ۱۳۰۰ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B0) شمسی در شیراز (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2) متولد شد. او فرزند محمدعلی دانشور (پزشک) و قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان دخترانه و نقاش) بود. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را مدرسهٔ انگلیسی مهرآیین (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D9%87_%D9 %85%D9%87%D8%B1%D8%A2%DB%8C%DB%8C%D9%86_%28%D8%B4% DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%29&action=edit&redlink=1) انجام داد و در امتحان نهایی (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D9% 86_%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C&action=edit&redlink=1) دیپلم شاگرد اول کل کشور شد. سپس برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D9%81%D8%A7% D8%B1%D8%B3%DB%8C) به دانشکدهٔ ادبیات (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%A9%D8% AF%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%A A_%D9%88_%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%A7%D9%86%D8% B3%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%A F%D8%A7%D9%87_%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86&action=edit&redlink=1) دانشگاه تهران (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%AA% D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86) رفت.
دانشور، پس از مرگ پدرش در ۱۳۲۰ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B2%DB%B0) شمسی، شروع به مقاله‌نویسی برای رادیو تهران (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%88_%D8 %AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86&action=edit&redlink=1) و روزنامهٔ ایران کرد، با نام مستعار شیرازی بی‌نام.
در ۱۳۲۷ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B2%DB%B7) مجموعهٔ داستان کوتاه آتش خاموش (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%D8%AA%D8%B4_%D8%AE%D8%A7%D9 %85%D9%88%D8%B4&action=edit&redlink=1) را منتشر کرد[۷] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-6) که اولین مجموعهٔ داستانی است که به قلم زنی ایرانی چاپ شده‌است. مشوق دانشور در داستان‌نویسی فاطمه سیاح (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%81%D8%A7%D8%B7%D9%85%D9%87_%D8%B3%DB%8C%D8%A7% D8%AD)، استاد راهنمای وی، و صادق هدایت (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B5%D8%A7%D8%AF%D9%82_%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C% D8%AA) بودند. در همین سال با جلال آل‌احمد (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D9%84%D8%A7%D9%84_%D8%A2%D9%84%E2%80%8C%D8% A7%D8%AD%D9%85%D8%AF)، که بعداً همسر وی شد، آشنا شد.
در ۱۳۲۸ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B2%DB%B8) با مدرک دکتری (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1%DB%8C) ادبیات فارسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. عنوان رسالهٔ وی «علم‌الجمال و جمال در ادبیات فارسی تا قرن هفتم» بود (با راهنمایی سیاح و بدیع‌الزمان فروزانفر (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D8%B9%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%B 2%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B2%D8%A7 %D9%86%D9%81%D8%B1)).
دکتر سیمین دانشور به سال ۱۳۲۹ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B2%DB%B9) زمانی که در اتوبوس نشسته بود تا راهی شیراز (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2) شود با جلال آل‌احمد (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D9%84%D8%A7%D9%84_%D8%A2%D9%84%E2%80%8C%D8% A7%D8%AD%D9%85%D8%AF) نویسنده و روشنفکر (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D9%88%D8%B4%D9%86%D9%81%DA%A9%D8%B1) ایرانی آشنا شد[۸] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-7) در همین سال با آل‌احمد ازدواج کرد.[۹] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-8) دانشور در ۱۳۳۱ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B3%DB%B1) با دریافت بورس تحصیلی به دانشگاه استنفورد (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%A7% D8%B3%D8%AA%D9%86%D9%81%D9%88%D8%B1%D8%AF) رفت و در آنجا دو سال در رشتهٔ زیبایی‌شناسی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C%DB%8C%E2%80%8C%D8%B 4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C) تحصیل کرد. وی در این دانشگاه نزد والاس استنگر داستان‌نویسی و نزد فیل پریک نمایش‌نامه‌نویسی آموخت.[۱۰] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-9) در این مدت دو داستان کوتاه که دانشور که به زبان انگلیسی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%84% DB%8C%D8%B3%DB%8C) نوشته بود در ایالات متحده (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA_%D9%85%D8%AA% D8%AD%D8%AF%D9%87) چاپ شد.
پس از برگشتن به ایران، دکتر دانشور در هنرستان هنرهای زیبا (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%87%D9%86%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8% A7%D9%86_%D9%87%D9%86%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8% B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7&action=edit&redlink=1) به تدریس پرداخت تا این که در سال ۱۳۳۸ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B3%DB%B8) استاد دانشگاه تهران در رشتهٔ باستان‌شناسی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%B 4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C) و تاریخ هنر (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D9%87%D9%86%D8%B1) شد. اندکی پیش از مرگ آل‌احمد در ۱۳۴۸ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B4%DB%B8)، رمان سَووشون را منتشر کرد، که از جملهٔ پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر است. در ۱۳۵۸ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B5%DB%B8) از دانشگاه تهران بازنشسته شد. از سیمین دانشور همواره بعنوان یک جریان پیشرو و خالق آثار کم نظیر در ادبیات داستانی ایران نامبرده می شود.



کتاب‌ها

اولین آثار منتشرشدهٔ دانشور عبارت‌اند از مجموعه‌های داستان کوتاه آتش خاموش (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%D8%AA%D8%B4_%D8%AE%D8%A7%D9 %85%D9%88%D8%B4&action=edit&redlink=1) (اردیبهشت ۱۳۲۷) و شهری چون بهشت (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C_%DA%86%D9 %88%D9%86_%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA&action=edit&redlink=1) (دی ۱۳۴۰) و نیز ترجمهٔ آثاری از برنارد شاو (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D8%B1%D8% AF_%D8%B4%D8%A7%D9%88&action=edit&redlink=1) (سرباز شکلاتی، ۱۳۲۸)، آنتوان چخوف (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%86%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86_%DA%86%D8%AE% D9%88%D9%81) (دشمنان، ۱۳۲۸)، آلن پیتون (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%D9%84%D9%86_%D9%BE%DB%8C%D8 %AA%D9%88%D9%86&action=edit&redlink=1) (بنال وطن (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A8%D9%86%D8%A7%D9%84_%D9%88%D8 %B7%D9%86&action=edit&redlink=1))، ناتانیل هاثورن (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%84_%D9%87% D8%A7%D8%AB%D9%88%D8%B1%D9%86) (داغ ننگ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%A7%D8%BA_%D9%86%D9%86%DA%AF)) و دیگران.
معروف‌ترین اثر دانشور، رمان سَووشون (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D9%88%D9%88%D8%B4%D9%88%D9%86) (انتشارات خوارزمی، تیر ۱۳۴۸) است که مدت کوتاهی پیش از مرگ نابهنگام جلال آل احمد، همسر دانشور، منتشر شد. دربارهٔ این رمان نقدهای بسیاری منتشر شده‌است (گلشیری، ص ۹). این رمان به وقایع پس از پادشاهی محمدرضا شاه (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%B4% D8%A7%D9%87) می‌پردازد، و ماجراهای آن در نیمهٔ اول سال ۱۳۲۲ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B2%DB%B2) در شیراز اتفاق می‌افتند، ولی به گفتهٔ خود دانشور به شکلی رمزی به سقوط دولت مصدق (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B5%D8%AF%D9%82) در مرداد ۱۳۳۲ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B3%DB%B2) نیز اشاره می‌کند (گلشیری، ص ۱۷۱).
از آثار دیگر وی می‌توان به چهل طوطی (با جلال آل‌احمد)، به کی سلام کنم؟ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%D9%87_%DA%A9%DB%8C_%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85 _%DA%A9%D9%86%D9%85%D8%9F) (خوارزمی، خرداد ۱۳۵۹)، و ترجمهٔ ماه عسل آفتابی (۱۳۶۲) اشاره کرد. وی چند اثر غیرداستانی نیز دارد، از جمله غروب جلال (انتشارات رواق، ۱۳۶۰)، شاهکارهای فرش ایران، راهنمای صنایع ایران، ذن بودیسم، و مقالاتی با عنوان «مبانی استتیک» در روزنامهٔ مهرگان (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9% 86_%28%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87%2 9&action=edit&redlink=1).
مهم‌ترین آثار دانشور پس از انقلاب ایران (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%DB%8C% D8%B1%D8%A7%D9%86) رمان‌های جزیرهٔ سرگردانی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87%D9%94_%D8%B3%D8%B1% DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C) (خوارزمی، ۱۳۷۲) و ساربانْ سرگردان (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B3%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9% 86_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86&action=edit&redlink=1) هستند که به وقایعی که به این انقلاب منجر شد و اتفاقات بعد از آن می‌پردازند.



<H2> بیماری

۳۰ تیر (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B3%DB%B0_%D8%AA%DB%8C%D8%B1) ۱۳۸۶ خورشیدی دانشور به علت مشکلات حاد تنفسی در بیمارستان پارس (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8% B3%D8%AA%D8%A7%D9%86_%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%B3&action=edit&redlink=1) بستری شد، نیز شایع شد که وی درگذشته‌است اما این خبر تکذیب شد[۱۱] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-10)، او در ۲۲ مرداد (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B2%DB%B2_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF) ۱۳۸۶ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B8%DB%B6) با تشخیص تیم پزشکی از بیمارستان پارس مرخص شد. [۱۲] (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_note-11)

پیوند به بیرون


http://pnu-club.com/imported/2009/07/82.png (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Wikiquote-logo-fa.png)


مجموعه‌ای از نقل‌قول‌های مربوط به سیمین دانشور (http://fa.wikiquote.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%98%D9%87:%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D8%AC% D9%88/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1)
در ویکی‌گفتاورد (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%DA%AF%D9%81%D8%A A%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF) موجود است.


مصاحبه اختصاصی روزنامه شرق با سیمین دانشور (http://www.sharghnewspaper.ir/840705/html/litera.htm)

پانویس


خبرگزاری میراث فرهنگی (http://www.chn.ir/news/?section=4&id=4637)
روزنامه شرق (http://www.sharghnewspaper.com/840705/html/index.htm#s301767)
روزنامه اعتماد (http://www.etemaad.com/Released/86-01-23/175.htm)
روزنامه شرق (http://www.sharghnewspaper.com/840705/html/litera.htm#s301578)
روزنامه شرق (http://www.sharghnewspaper.com/840705/html/index.htm)
وب‌گاه آفتاب به نقل از روزنامه شرق (http://www.aftab.ir/news/2006/jan/22/c5c1137929628_art_culture_literature_verse.php)
خبرگزاری میراث فرهنگی (http://www.chn.ir/news/?section=4&id=4637)
خبرگزاری میراث فرهنگی (http://www.chn.ir/news/?section=4&id=4637)
خبرگزاری ایسنا (http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-964293&Lang=P)
روزنامه شرق (http://www.sharghnewspaper.com/840705/html/index.htm#s301767)
خبرگزاری فارس (http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604300430)
↑ (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D9%86% D8%B4%D9%88%D8%B1#cite_ref-11) خبرگزاری مهر (http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=533843)


منابع


گلشیری، هوشنگ، جدال نقش با نقاش در آثار سیمین دانشور. چاپ اول، تهران: انتشارات نیلوفر، زمستان ۱۳۷۶.

roya 90
03-09-2012, 06:36 PM
90 سال زندگی بانوی داستان نویسی ایران در یک نگاه ساربانْ سرگردان، ۱۳۸۰، انتشارات خوارزمی


سیمین دانشور داستان‌نویس، مترجم و همسر زنده یاد جالا آل اجمد بعدازظهر امروز 90/12/18 در تهران درگذشت.

به گزارش خبرآنلاین، گاه‌شمار زندگی این چهره برجسته ادبیات فارسی بدین شرح است:

1300- تولد، شیراز. پدرش دکتر محمدعلی دانشور، پزشک بود و مادرش قمرالسلطنه حکمت که مدتی مدیر هنرستان دخترانه هنرهای زیبای شیراز و نقاش نیز بود. سیمین سه برادر و دو خواهر داشته. دوران ابتدایی و متوسطه را در مدرسه انگلیسی مهرآیین به تحصیل پرداخت و در امتحانات نهایی شاگرد اول سراسر کشور شد. در تهران در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و در شبانه روزی امریکایی اقامت گزید.

1320- فوت پدر. با مرگ پدر، سیمین که در زبان و ادبیات لیسانس گرفته بود با وجود درآمد مکفی پدر و ثروت مادر ناچار می‌شود مدتی کار کند، از جمله معاون اداره تبلیغات خارجی شده و بعد برای رادیو تهران و روزنامه ایران با نام مستعار «شیرازی بی‌نام» مقاله می‌نویسد.

1327- انتشار «آتش خاموش»، شامل 16 داستان کوتاه. بعض از این داستان‌ها قبلا در روزنامه کیان، مجله بانو، امید چاپ شده بود. «آتش خاموش» اولین مجموعه داستانی است که زنی ایرانی به چاپ می‌رساند.

1327- آشنایی با آل احمد در بهار این سال و به هنگام بازگشت از اصفهان به تهران در اتوبوس، پس از انتشار «آتش خاموش».

1328- درجه دکتری ادبیات فارسی از دانشگاه تهران با رساله «علم‌الجمال و جمال در ادبیات فارسی تا قرن هفتم» زیر نظر فاطمه سیاح و پس از مرگ او زیر نظر فروزانفر. به قول خود دانشور پنج سال زیر دست سیاح کار کرده و اولین داستان ‌هایش را برای او خوانده و در همین زمان به تشویق او داستان‌هایش را به مدت یک سال برای کسی می‌خوانده که بعدها می‌فهمد هدایت است.(به نقل شفاهی از دانشور)

1328- ترجمه سرباز شکلاتی، برنارد شاو.

-1328 ترجمه «دشمنان» چخوف. مجموعه داستان‌های کوتاه.

1329- ازدواج با آل احمد. پدر آل احمد با این ازدواج، ازدواج با زن مکشوفه، مخالف بوده. روز عقدکنان از تهران به قم می‌رود و ده سال به خانه پسر پا نمی‌گذارد.

1331- با استفاده از بورس تحصیلی فولبرایت به ایالات متحد امریکا می‌رود و به مدت دو سال در رشته زیبایی‌شناسی در دانشگاه استنفورد به تحصیل می‌پردازد. در این مدت دو داستان کوتاه از او به انگلیسی در مجله ادبی «پاسیفیک اسپکتاتور» و کتاب داستان‌های استنفورد به چاپ می‌رسد. در کلاس‌های نویسندگی خلاقه استاد او والاس استگنر است. در بازگشت به ایران در هنرستان هنرهای زیبای پسران و دختران به تدریس می‌پردازد.

1322- ترجمه «بئاتریس» اثر آرتور شنیتسلر.

1333- ترجمه «کمدی انسانی»، ویلیام سارویان، و «داغ ننگ»، ناتانائل هاثورن.

1337- ترجمه «همراه آفتاب»، هارول کورلندر، مجموعه داستان‌های ملل مختلف برای کودکان.
1338 با سمت دانشیاری کلنل علینقی وزیری در رشته باستانشانسی و تاریخ هنر به استخدام دانشگاه تهران در می‌آید.

1340- «شهری چون بهشت».

1347 - ترجمه «باغ آلبالو» اثر آنتوان چخوف.

1348- «سووشون»، انتشارات خوارزمی. دو ماه قبل از مرگ آل احمد منتشر شد.

1351- ترجمه «بنال وطن»اثر آلن پیتون.

1356 - «مسائل هنر معاصر»، ده شب، شب‌های شاعران و نویسندگان ایران، امیرکبیر.

1358 - تقاضای بازنشستگی از دانشگاه تهران، مجموعه ده داستان کوتاه.

1359 - «به کی سلام کنم؟» خردادماه، خوارزمی

1360 - غروب جلال، تهران، انتشارات رواق.

1362 - ترجمه «ماه عسل آفتابی»، از نویسندگان مختلف.

1372 - «جزیره سرگردانی»، رمان، جلد اول، خوارزمی.

1380- ساربانْ سرگردان، رمان، انتشارات خوارزمی.

دیگر آثار: شاهکارهای فرش ایران (دو جلد به فارسی و انگلیسی) با همکاری خانم دکتر نای، راهنمای صنایع ایران، ذن و بودیسم نوشته سوزوکی که دو فصل آن به چاپ رسیده است. و مقالات «مبانی استتیک»، سلسله مقالاتی در روزنامه مهرگان، مقالاتی پراکنده در روزنامه‌های کیهان و آیندگان قبل از 1357.